Naam: Jef Dams
Geboortedatum: 24-10-1982
Woonplaats: Elsum 136e 2440 Geel
Email: jef.dams at telenet.be
GSM: 0494 109179
Passie: Sporten, buiten zijn en profitere vant leven
Hoofdsporten: MTB, zwemmen en lopen
Andere sporten: Wildwaterkajak en muurklimmen
Kortetermijndoelen: Veel trainen, Xterra's meedoen en genieten van alles wat er komt
Langetermijndoelen: Gezond blijven en mezelf klaarstomen voor het zwaardere werk
Grootste kicks ooit ervaren: Basejump steinerbrücke 85m, ribo waterval gekajakt 14m, mijnen eerste triatlon
.
.
.
.
.
Na een goed jaar en vijftien kilo zwaarder begon ik terug te kajakken, maar dit keer voor zou ik voor de meer extreme vorm gaan en werd het wildwaterkajak. Dit werd al snel een echte passie en bijna alle weekends bolde ik dan ook richting de Alpen, in de jaren daarop zou ik in bijna volledig Europa de rivieren onveilig gaan maken. De honger naar kicks en avontuur werd zo wel gestild maar de drang naar het echte sporten kwam toch ook weer naar boven.
Men been was redelijk genezen en ik begon stilletjes terug te lopen en kocht mezelf een knalrode mountainbike van bijna 14 kg. Wekelijks reed ik her en der toertochten tot ik aan men eerste echte mtb marathon begon. Met nog niet veel ervaring reed ik de kellerwald bike marathon en vanaf toen was het raak. Dit was hetgeen ik had gemist, duursporten en lekker afzien. Eerst vooral recreatief tot ik me later meer intensief ging inzetten en aan duatlon wou gaan doen. Zo gezegd zo gedaan en toen er per toeval eens een zwemles bijkwam was het voor mij direct geklonken.
Triatlon, een combinatie van meerdere sporten en dan vooral de avontuurlijke variant hiervan in de vorm van offroad triatlon.
.
.
.
.
Mijn vroegtijdige memoires: Reeds op jonge leeftijd was ik al gefascineerd door sport en begon ik aan een carrière als vlakwaterkajakker. Dit beheerste mijn volledige jonge jeugd waar ik de basis voor men verdere sportleven gelegd heb. Tot men 16de peddelde ik zowat dagelijks mijn kilometers en werkte ik met veel plezier alle trainingen en wedstrijden af.
Maar toen werd het tijd voor verandering, het vlakke water boeide me niet meer en ik stortte me als puber in het nachtleven, maar eens sporter altijd sporter dus zocht ik nieuwe uitdagingen. Dit werd muurklimmen, samen met men vaste klimcompagnon zaten we wekelijks vier tot vijf maal onze kunstjes uit te voeren in de klimzaal. Het klimniveau steeg en we zouden gaan deelnemen aan onze eerste wedstrijd. Tot het noodlot een week voor de wedstrijd toesloeg en ik terecht kwam in een auto ongeval. Miljaar daar had ik nu niet op gerekend, een verbrijzeld bovenbeen en een klaplong. En zo werd ik abrupt van de klimzaal naar de rolstoel gedegradeerd. Het beloofde een lange en pijnlijke revalidatie te worden, maar What doesnt kill you only makes you stronger.
.
.
.
.
.
.
.
