25/06/2012 Raid des hautes fagnes
Al jaren kijk ik er naar uit om eindelijk eens de langste afstand te rijden in malmedy. Deze wedstrijd viel de vorige jaren steeds midden in men triatlonseizoen waardoor het niet echt aan te raden was om de lange afstand af te haspelen. Samen met hetric Rudy die zich hier komt voorbereiden op de X-MEN, een volledige offroadtriatlon langsheen de Engelse kust.
Voor de start had ik al gemerkt dat er iets aan men fiets scheelde, het is net alsof er een slag in men crackstel zit en telkens ik een pedaalbeweging doe voelt het alsof ik door harde en malse boter duw, raar maar waar. Op zich valt het nog mee maar ik ben er niet helemaal gerust in maar we zien wel wat de dag verder brengt.
De start laat ik voor wat het is, iedereen scheurt ervandoor en ik zoek zelf heel soepel men tempo, de dag is nog meer dan lang genoeg. Het vernieuwde parkoer leid ons bijna drie uur over boswegen met amper single tracks in. Spijtig want ik ben hier voor technisch te rijden en te genieten van echt ardennenstuff. Maar na een dikke drie uur komen we op meer vertrouwd terrein. Zware steile technische afdalingen vol wortels, een lange rij bikers met de fiets aan de hand. Maar ik ben niet naar hier gekomen om te wandelen dus schuif ik mooi langs hen heen en geraak overal heeldhuids beneden.
Eén keer gaat het bijna mis. Er doemt plots een heel steil stukje voor me op, ik schat de afdaling in en besluit ervoor te gaan. Net aan het begin staat een dame waar ik vriendelijk aan vraag om even te wachten alvorens ze op gevaar van eigen leven te voet dit huzarenstukje wil afronden. Ze doet dit maar net voor ik ze passeer schuift ze uit en moet ik uitwijken waardoor ik op een langswortel terecht kom. Men bike schuit plots een heel stuk dieper waardoor ik met men buik vol op de achterkant van men zadel knots. Enige nadeel was dat mijne piemel hier ook nog tussen zat. Fuck man ik denk dak hem kwijt ben. De afdaling gaat verder en ik bijt echt op men tanden want het is te steil om te stoppen of men handen van het stuur te doen. De schade valt nog mee en hij hangt er vog volledig aan. Hadden mijn ballen hiertussen gezeten dan mocht ik van geluk spreken dat er ne kleine onderweg is want dat had nooit mee gelukt. Dan was ik vanaf nu ne euneuch.
Na een goei drie uur koers begint het te regenen, en wakkert de wind nog wa aan. Snel men regenjackske overaan en verder op pad. Het parkoer word nog steiler en technischer en met de glimlach haspel ik alles verder af. Tegen het einde wacht ik vol spanning op het nieuwe stuk dat ze hebben toegevoegd, we rijden omhoog naast ferme libert en, voor ik het weet worden we over het downhillparkoers naar beneden gestuurd. Dit stuk is echt bezaaid met wortels en door de aanhoudende regen is het echt een verzopen modderpad geworden. Ik vind dit superzalig en geniet van elk moment, dit is echt mijn ding. Laat iedereen maar met zen ware modderbanden rijden, mijne semi-slick doet het minstens even goed hier en loopt niet vol want der is niets om vol te lopen J.
Na het downhillparkoer gaat het de hoogte in over een zeer steil pad dat ik nog ken van in de zomer, iedereen staat te voet maar toch geraak ik boven. Wedero geniet ik en als we op het allerlaatste nog een geweldige afdaling richting de sporthal voorgeschoteld krijgen kan het voor mij niet meer stuk. 6u34’dikke fun. Nu nog twee weken verder trainen en dan de 118 km van de houffamarathon op het programma. Tussendoor maak ik nog een ommetje richting Nisramont om het mtb parkoers voor de Nisraman gaan uit te stippelen, en wees gerust ik heb weer heel wat inspiratie opgedaan in Malmedy om er ook hier iets leuks van te maken.