30/12/2011 driedaagse dardennen
Omdat het eens wat anders mocht zijn trok ik op dinsdag samen met trainingsmakker Pino richting dardennen. Bedoeling was dat we drie dagen zouden stappen over GR-57. Eén van de vele gemarkeerde lange afstandspaden die ons land rijk is. We zouden van Hotton tot Gouvy stappen, goed voor een 88km plezier.
Dag 1: Om half acht 's morgens sta ik bij Pino voor de deur, nog snel de tent verdelen over beide rugzakken en men bolide brengt ons richting Rivage, waar we de wagen zullen parkeren. Een kort trajectje met de trein tot we in Hotton arriveren. Hier begint onze wandeltocht. De zware rugzakken gaan over de schouder en we stappen aan een stevig tempo. Het parkoers is afwisselend korte asfaltstroken en mooie bospaden. Onderweg zien we nog een aantal everzwijnkarkassen liggen. Vermoedelijk door stropers achtergelaten.
Af en toe laat de bewegwijzering te wensen over en zo lopen we twee keer ferm verkeerd, geen probleem want we hebben nog wel een aantal uurtjes voor het donker word. We vragen zelfs de weg aan een pinguin, jaja u leest het goed een oude verklede man die zichzelf pinguin waande. In dardennen kan echt alles.
We besluiten op goed gevoel het pad terug te zoeken en na een supersteile afdaling komen weer op het gemarkeerde pad. Een prachtig paadje kronkeld naast een klein beekje dat we later met begulp van enkele omgevallen bomen weten over te steken. De duisternis begint ons nu stilaan in te halen en we nemen alvast onze petzl lampjes klaar. Niet veel later is het zover en in absolute duisternis doemen twee kleine lichtjes op die de ongerepte bossen rond La Roche verlichten. Hoog boven het stadscentrum zien we plots het fort van La Roche opduiken. Een prachtig maar gevaarlijk pad leid ons recht naar het centrum. Van een mooie entree gesproken. Moe maar voldaan, 7uur gestapt goed voor 32 km. We maken snel wat te eten op een bankje in het centrum en gaan dan genieten van nen ongeloofelijk dure maar welverdiende trappist in een plaatselijke kroeg. Nog snel een tweede trappist binnen en dan kunnen we een slaapplaats gaan zoeken. Eerst lopen we nog snel de nachtwinkel binnen voor een fles gluhwhein, de plaatselijke Apu zet ons ferm in de zeik en we betalen 7.5 euro voor één fles. Miljaar das nen afzetter, maar we hebben dorst dus geen probleem. We zetten onze tent hog boven het stadscentrum in een verlaten kiosk. Hoog en droog met een prachtig zicht over de stad. We proberen nog een vuurtje te stoken maar het hout is veel te nat Dan maar zonder en al snel kruipen we onder de wol. Snachts begint het plots hevig te waaien en al gauw vliegt onze tent bijna weg. De tent word meerdere malen zo plat geblazen dat ze letterlijk boven op ons ligt. Van slapen is er dan ook niet veel in huis gekomen maar we lagen warm end roog dus das toch ook al iets.
Dag 2: Op tijd opgestaan, snel de tent ingepakt en naar het centrum voor wat brood en sossis. Een snel ontbijt en terug op pad want het beloofd een lange en zware etappe te worden vandaag. La Roche - Houffalise. Normaal gezien loopt het dagtraject maar tot Engreux maar aangezien we liefst savonds nog nen trappist willeen drinken hopen we Houffa te halen, goed voor 37 km. Vanuit het centrum gaat het direct steil omhoog en niet veel later bereiken we de downhillpiste van Maboge, hier gaan we terug het dal in om algauw weer naar het hoogste punt te klimmen. Het pad gaat langs oude keltische sites tot we naast de ourthe uitkomen. Hier veranderd het pad in een smal paadje vol rrotsen, wortels en andere obstakels. Dit zijn echt de paadjes waar ik van hou. Een deel van dit pad loopt gelijk aan het parkoer van de trail des fantômes, met verve de mooiste trailrun van de benelux. We lopen lang, echt heel lang nast de ourthe tot we net voor Nisramont supersteil terug uit het rivierdal moeten klimmen om dan alweer supersteil naar de brug aan het stuwmeer af te dalen. Snel ne cola uit de kast draaien aan de stuw en we worden getrakteerd op mijn favoriete trainingsparkoer als ik bij Andrea op stage ben, de trail du barrage. Een mooier trainingsparkoer kan je je niet indenken. Dit volgen we geruime tijd tot we de passerelle oversteken en ik normaal altijd rechtsaf ga. Vandaag gaan we links dus ontdek ik weer nieuwe paadjes in mijn favoriete omgeving. Rond 16u bereiken we eindelijk Engreux. Buiten een klein supergezellig kroegje is hier niets, maar wat moeten we nog meer hebben. De zure waard kijkt ons buiten maar de mooie rondborstige waardin absoluut niet. Na zolang enkel bos gezien te hebben is dit meer dan een streling voor het oog. Snel een zwaar bier achter de kiezen en we beginnen aan het laatste stuk van de dag. Een dikke 8 km tot Houffa. Wederom komt de duisternis sneller dan gedacht en met onze koplampkes op zoeken we de juiste route. In de steile afdalingen is het zeer gevaardlijk dalen zo in den donker maar we sslagen er vrij goed in overeind te blijven tot net voor we houffa binnenstappen Pino zich ergens mistrapt en direct serieus pijn in zen knie krijgt. Hopelijk niet te erg maar we laten het tempo toch maar zakken om geen schade te berokkenen. Als we houffa binnenwandelen gaan we recht naar de spar voor goe wa trappist en een paar flessen goedkope (eat this Apu) gluwhein. we betalen voor een gigantischee drankvoorraad minder dan de dag ervoor bij de kwik-e-mart. De rugzakken worden wel een heel pak zwaarder en na 9 uur gestapt te hebben begint dit serieus door te wegen. Pino houd zich kranig met zen pijnlijke knie en na nog een drietal km gestapt te hebben zetten we kamp in een verlaten bospaddeke. Snel de tent opzetten en we gaan koken en drinken in de voortent zonder kampvuur te maken. Het hout is toch allemaal te nat wat ons enkel vee werk en doemp zou opleveren. Al snel pruttelt de penne fungi in de kastrol en gaat de eerste westmalle open. De wandelschoenen mogen nu ook uit en onze voeten krijgen eindelijk nog eens frisse lucht. We drinken en eten tot we meer dan voldaan zijn en kruipen dan volledig kroket in onze slaapzak. Doordat we vandaag een heel stuk extra hebben gestapt moeten we morgen meer dan 10 km minder doen en hoepn we iets na de middag het staion van Gouvy te bereiken, maar eerst slapeen nu.
Dag 3: 6u45 en de wekker gaat, het is nog stikdonker maar in een recordtempo hebben we de tent afgebroken en eten we nog snel ontbijt om dan stipt 7u30 vertrekken we voor onze laatste etappe. Belangrijk is nu dat we zien of pino zijn knie het houd. Al snel word duidelijk dat dit niet het geval is maar koppig als ie is wil hij toch verderzetten. Ik beslis in zijn plaats en we gaan over de weg richting Gouvy en proberen onderweg te liften. Beter even verstandig zijn dan achteraf met de gebakken peren te zitten. Maar precies dat de mensen zien dat we stinke en niemand wil ons een lift geven. Dus stappen we maar verder tot plots een man ons een kort stukje wil meenemen, tis niet veel maar ttis toch iets. Weer beginnen we te stappen tot twee hollanders in een volledig afgebroken golfke ons wel willen meenemen naar Gouvy. Gelukkig zo kunnen we misschien nog neet op tijd de trein halen aangezien die maar om de twee uur rijd. Een dikke km voor het station zetten ze ons eruit waardoor we nog even moeten stappen. Eén km in 20 minuten zal we lukken zeker, iets voor we aan het station zijn loop ik al richting de balie zodat ik de tickets al kan kopen en Pino op zijn tempo richting de sporen kan geraken. Voor me staat een taffelaar van jewelste bij de loketbediende en ik ziie terwijl ik sta te wachten de trein het station al binnenrijden. Geen tijd voor een ticketje dan maar op de trein betalen en richting rivage waar we voldaan terug in de wagen stappen.
Deze tocht is echt een aanrader voor wie van prachtige natuur houd, vooral de etappe La Roche- Houffalise zal me altijd bijblijven. Echt een pareltje in onze eigenste achtertuin.(fotos volgen later)
