14/09/2011 BIG Ben Nevis Triatlon
Eindelijk heb ik de tijd en zin gevonden voor een verslagje van een meer dan bewogen week.
Just lean back and enjoy
Verleden week maandag nog snel de laaste werkdag afgewerkt en begonnen aan men valies. Amai voor zo'n long distance offroad race in waarschijnlijk barre weersomstandigheden blijkt dat toch meer dan gedacht. Maar beter teveel als te weinig Achteraf zal blijken dat ik zelfs te weinig bijhad.
Men bike heb ik afgelopen dagen in topform gemaakt, Bart van C-BEAR voorzag me van keramische lagers voor in men wielen, derrie-wieltjes en zelfs een full keramische trapas. (dezelfde als waar cadel evans ooit wereldkampioen mee werd:-). Bij BIKE-INN kon ik de laatste nieuwe 29'er fast track banden afhalen. Ik had ze verleden week in de ardennen uitvoerig getest en ik had er alle vertrouwen in, supersnel en ongelofelijk veel grip voor een heel laag gewicht. Kortom men bike was er meer dan klaar voor.
Via Weeze (dusseldorf) vlogen we met ryanair richting het winderige en natte Edinburgh. Daar aangekomen snel de huurauto afhalen (die me verleden week nog veel stress heeft gekost want blijkbaar kan je zonder visa geen auto huren. Ik heb geen visa dus moest ik men bij hertz gereserveerde auto cancellen en na wat rondgemail werd er door de organiatie bij een klein verhuurbedrijf borg gestaan dat ik wel degelijk voor de race kwam en er niet op uit was men huurauto te stelen, gelukkig maar)
Links rijden, das toch net iets anders maar daarom niet minder leuk. Alleen de weg viel wat tegen. Een dikke 200 km van edinburgh naar fort william over een supersmalle kronkelende weg zonder ook maar één recht stuk in. Wind, regen en de invallende duisternis maakte het tot een supervermoeiende rit. Maa na enkele uren afzien kwamen we eindelijk ter plaatse. Gill en Dave onze B&B eigenaars stonden ons al op te wachten. Amai we kregen echt wel een supergrote kamer en nadat we alles uit de wagen hadden gehaald was het etenstijd. Spijtig genoeg was er niets meer open om te eten dus werd het de beste pre race carboload ever. Fish and chips, vettig gebakke vis met dikke vatzige frutten waar ze een soort van azijn over kappen. Ik heb al lekkerder dingen gegeten maar ik heb honger dus werk ik vlot dit godenmaal naar binnen.
De volgende ochtend regent het, net zoals elke volgende ochtend eigenlijk. Ik steek men fiets in elkaar om te zien of er geen schade aan is waarna we de streek eens gaan verkennen. Een prachtig woest landschap omgeven door lange smalle meren. Ik kan niet wachten om een glimp van de BIG Ben op te vangen maar die is gewoon opgeslokt dor de wolken, we gaan veel geluk moeten hebben om die deze week toch eens te kunnen zien. We proberen elke dag wel iets te gaan bekijken maar eerlijk gezegd is hier niet zo heel veel te zien. Alles ligt ook ver uit elkaar dus zonder wagen kom je hier niet ver en met de fiets wil je hier echt niet rijden. Toch zien we heel veel fietsers gepakt en gezakt het land doorkruisen door wind en regen. Zonder ook maar één meter fietspad en met chaufeurs die denken dat ze uit the fast and the furious zijn ontsnapt is dit geen gezellig ritje maar eer een overlevingstocht.
Op donderdag is er dan eindelijk beterschap in zicht, het weer klaart op en we zien zelfs de zon schijnen Het land word plots een heel pak mooier. Samen met Robin Deroeck die op woensdag is aangekomen gaan we het fietsprkoer verkennen. Het is nog niet helemaal afgepijld maar we besluiten toch te gaan. Frazer de organisator geeft ons nog wat laatste instructiess mee en we gaan op pad. En dat het klimmen word ondervinden we al van de eerste minuut. Een lange en steile klim leid ons naar de top van ik dacht Cow's hill. Lekker zwaar klimmen en ik begin instant te lachen. jep jep dit is mijn parkoer. Eens boven doemt er recht voor ons een mastodont op met de naam Ben Nevis. Woow das waar we hier voor zijn. Ik herken de zig zag route die het steilste stuk van het loopparkoer vormt en word hier wel even stil van. Dit ding is echt compleet geschift. Maar we zijn hier om het fietsparkoer te verkennen en rijden verder. Nu volgt een supersteile kronkelafdaling die me direct aan de Tranmaurienne doet denken. Echt jongens ik word hier op men wenken bedient. Op deze stukken kan ik echt verschil maken. Deze afdaling word gekenmerkt dor zen korte bochten en watergootjes met scherpe stenen gevormd die zo'n 10 cm boven de pad uitsteken. levensgevaarlijk voor plat te rijden. Ik spring er met een rotvaart over en weet gewoon dat het tijdens de wedstrijd hier oppassen word (achteraf zal blijken dat we hier verkeerd zijn gereden en deze afdaling niet in het parkoer zit :-(
We weten eigenlijk totaal niet of we nog juist zitten maar we zouden nog één zware technische passage moeten zien die ik echt wel wil verkennen. Die zou boven op Glen Nevis liggen dus rijden we maar via de asfalt die richting uit. Onderweg komen we onze redding tegen. De enig Nederlandse deelnemer Pieter heeft een kaart bij en is net het technische stuk gaan rijden. Hij verteld ons dat dit niet te rijden is waardoor ik nog harder geprikkeld word en niet kan wachten om het te zien. Inderdaad dit is wel pittige shit. De moeilijkheid lag erin dat dit supersteil en smal is in het begin met een bocht van 180° die amper te nemen was gevolgd door een doolhof van dikke rotsen waar je over moest en langswortels. Echt een supertechnisch paadje. Even al wandelend verkent en dan geven we ons beste shot. Ik slaag erin om het hele traject feilloos af te leggen en besluit het eerste en moeilijkste stuk nog een paar keer te doen. hier kan ik wederom tijdens de koers verschil maken want dit ligt me wel goed. Men 29'er is precies voor dit werk gemaakt en blijft zich mooi stabiel gedragen op deze zware stukken.
Ok, de verkenning is achter de rug en stemt me wel gerust. het lopen daarentegen geeft me meer en meer vraagtekens Iederen die we over deze mythische berg aanspreken verteld wel iets anders. Wat mij vooral interesseerd zijn de doorsteken die je kan nemen waardoor je lange stukken pad afsnijd. Ook hier verteld iedereen wel iets anders. Ze zijn moeilijk te herkennen en kunnen je ook volledig verkeer sturen. In mezelf denk ik dat het best is dat ik gewoon de pad volg maar langs de andere kant verlies je dan wel meer dan en half uur tijdens de klim alleen al. We zullen wel zien als het zover is.
Op vrijdag is het weer wederom slecht en is het tijd om alles klaar te maken. Ik wil echt dat men wissels perfect zijn en men voeding mooi klaar ligt. Over men kleding twijfel ik nog steeds maar uiteindelijk kom ik er toch uit. Beter te warm als te koud en dus kies ik maar voor wat extra kleding. Het enige dat me nu nog scheid van deze heroische toch is een korte slapeloze nacht.
Om iets voor vijf sta ik op en de vriendelijke vrouw van de B&B heeft in de eetzaal een frigobox vol lekkers voor me klaar gezet. Ik steek me vol met cornflakes een tegen half zes vertrekken we naar wisselzone 2. Hier zullen we elke ronde met het fietsen passeren en zullen we vertrekken met lopen. Iedereen krijgt en stoel waarop hij alles kan klaarleggen. Ik maak mooie stapeltjes met een reep en een gelleke en een drinkbus. Voor elke ronde een nieuw stapeltje. Men loopgerief steek ik in een grote plastic zak onder men stoel zodat dit hopelijk straks nog droog is.
We wandelen nu rustig naar de zwemstart waar ik men fiets en fietskleding perfect op volgorde installeer. Nog nooit was ik zo goed georganiseerd en ik weet gewoon da dit me extra winst ga opleveren. Kwart voor zeven nog een half uur voor de start. Tot plots de organisatie zegt dat de start met een kwartier word vervroegd door het getijde. Oei dan moet ik rap zijn, ik wring me in men wetsuit en voor ik het weet lig ik te bevriezen in het 7°C warme zoute zeewater van loch Linnhe. Miljaar das koud maar het is voor iedereen hetzelfde dus daar moet ge niet over zagen. Dit is echt het onderdeel waar ik het meest tegen opkeek maar eens de start gegeve is geniet ik met volle teugen. Het zwemmen gaat me voor de eerste keer in men leven eens goed af en wonderwel lig ik zelfs zo goed als in de kopgoep. Waar gaan we dat schrijven den Dams dieje bij de betere zwemmers is. Na de eerste ronde ka ik nog net de boei ronden alvorens de start van de halve triatlon word gegeven. Achter me hoor ik het schot en voel ik een wilde massa zwemmers achter me aan komen.Deze heren en dames doen hetzelfde traject maar dan slechts de helft van de kilometers. Zij zullen op het einde tot in de helft van Ben Nevis lopen en terug.
Na 34'23" kom ik rond vierde positie uit het water. Nu moet er nen hoop kleding aangetokken worden maar dit gaat perfect en als derde begin ik te fietsen. Wat verwarring in het begin als niemand echt weet hoe we nu juist moeten vertrekken maar al snel graken we op de juiste weg. Ik draai de kraan direct vol open want in dit onderdeel wil ik verschil maken. Ik kan door men gebrek aan parkoerkennis van het loopgedeelte alle extra seconden gebuiken. Al na een drietal kilometer lig ik in tweede stelling en blijf ik vol doorgaan in men jacht op nummer één. Nergens krijg ik die ook maar in het zicht dus besluit ik men tempo strak te houde maar toch net niet vol zodat ik straks nog over heb om te lopen. en voeten zijn nog steeds gevoelloos van het verschrikkelijk koude water en pas na lange tijd merk ik dat men schoenen zelfs nog niet vast zijn. Raar gevoel, precies dat ge geen voeten hebt.
De technische zone komt eraan en ik rij deze in één trek perfect naar beneden de heren organisatoren kijken wat vreemd op als ze iemand deze passage zien rijden. Blijkbaar is er niemand die dit nog gedaan heeft dit jaar. Het lag er door de aanhoudende regen echt wel spekglad bij. Daarna terug de gas open richting wisselzone waar men nieuw drinken en eten perfect ligt uitgestald. Wijselijk sla ik de bevoorradingen van de organisatie over want de vreemde dingen die daar liggen doen me redelijk kokhalzen. Sheppards pie, gehaktkoekjes, en volgens mij zelfs haggis liggen er op die tafel.
Snel terug op pad voor ronde twee. Die is iets anders dan de aanloopronde en begint met een lange steile en soms technische klim. Mijn parkoer dus en de gas toch terug vol open maar wat ik ook doe ik krijg numer één niet in het zicht. Bij het einde van ronde twee word er me plots toegeroepen dat de koploper blijkbaar iemand is die de korte ben nevis triatlon doet en zo kom ik plots op kop van de race. Dit geeft me vetrouwen en ik probeer nu tussen de gedubbelde door nog sneller te rijden. de man met de crossmoto die voor me rijd verteld me dat hij de gedubbelde atleten gaat verwittigen op het downhillstuk zodat ik vrije doorgang heb. Das echt wel een luxe zalle. Ik weet nog niets van men voorsprong tot bij het ingaan van de vierde en laatste ronde. Hier krijg ik van de moto te horen dat ik 3 minuten voorlig. Damn das niet genoeg maar het is de laatste ronde en ik had op voorhand gezegd dat ik deze iets trager zou rijden om men benen de kans te geven wat te rusten alvorens we aan het loopje zouden beginnen. alfweg deze ronde is men voorsprong gezakt naar 2.5 minuut. Steeds geen paniek en ik doe rustig verder men eigen race.Achteraf blijkt dat deze info fout was en ik 15 minute voorsprong had na de fietsproef.
Eens in de wisselzone gaat men wissel wederom bijna vlekkeloos. Enige vertraging die ik opliep was dat ik een Pro warm Craft truitje met lange mouwen van men vriendin had geleend. Iedereen die mijn vriendin kent weet dat dit een serieus smalle is waardoor ik amper in dat truitje geraak. Gelukkig mag er hier geholpen worden en met vereende krachten hijsen ze me toch in dit truitje. Mijn redding zal achteraf blijken dat ik voor dit extra warme truitje heb gekozen.
De benen voelen goed aan en ik loop richting het grootste vraagteken van de dag. Na een drietal kilometer op de asfalt doemt er plots een gigantische mastodont voor me op. "Nu is het tusen u en mij vriend" denkt ik bij mezelf en ik gooi me op het pad. het lopen gaat nog een klein stukje vlot maar het pad word zwaarder en zwaarder tot er van lopen geen sprake meer is. Zo snel als ik kan baan ik me een weg naar boven steeds goed uitkijkend op de grond en ook voor eventuele doorsteken. ik passeer enkele stukken die eventueel een doorsteek kunnen zijn maar besluit ze niet te nemen. Liever zekerder dan fout lopen. Na een tijd lopen staat er plots iemand van de organisatie aan de belangrijkste doorsteek van de dag. Ze wijst me perfect waar ik heen moet en al kruipende baan ik me een weg door dit woeste berglandschap. De wind en regen krijgen hier ook vrij spel en bijna waai ik van de berg af. Het is hoog tijd om men extra kleding aan te schieten. Ik had bij skinfit een geweldig windjaske gekocht en probeer dit uit men camelbag te vissen. Niet gemakkelijk want alles wat je loslaat ben je kwijt. Men zware camelbag leg ik op de grond en ik zet me met beide voeten hierop of die vliegt gewoon weg. Het aantrekken van men jas is echt een huzarenstukje. Balancerend op men camelbag en met één stuk van de jaske in men mond als extra zekerheid tegen het wegvliegen duurt het een eeuwigheid eer dit aan is maar zonder had niet gegaan.
Ik bereik het half way point waar de plaatselijk bergclub ons staat op te wachten. Hier krijg je een buddy runner mee die ervoor zorgt dat je niet verloren loopt en veilig de top bereikt en even veilig kan afdalen. Na een dikke tien meter aan de zijde van men runner kan de onverlaat al niet meer volgen. Damn wat nu wachten en kostbare tijd verschijten of doorlopen en mss wel verkeerd lopen. Ik besluit voor het tweede te gaan en op goed geluk baan ik me een weg naar boven. De zware klim gaat me verder goed af en net voor mij zie ik twee klimmers een doorsteek nemen. Ik ga er snel achteraan en vraag ze of er nog doorsteken zijn. Nee, eens ik deze genomen heb is het de pad volgen naar de top. Al snel bereik ik het pad en probeer ik een merkpunt te onthouden waar ik bij de afdaling naar beneden ga duiken. Het weer is alweer slechter geworden en het begint echt verschrikkelijk koud te worden. Blijkbaar heeft de organisatie beneden aan de finish zelfs getwijfeld om de top voor de deelnemers te laten zakken om alles veilig te houden. Maar na lange spannende tijd kregen ze benden toch het verlossende bericht dat er twee deelnemers (waaronder ik) de top bereikt hadden.
De afdaling kan beginnen, zeer goed oplettend voor men enkels duik ik met een rotvaart naar beneden. Ik mis men merkpunt waar ik zou moeten doorsteken en besluit dan maar op goed geluk naast het pad te gaan. Slechte keuze want de ondergrond zijn allemaal losse keien en met deze hellingsgraad schuif ik bij elke beweging meer dan zes meter naar beneden Woow dit komt niet goed en een paar keer lig ik dan ook plat tegen de bergwand speurend naar een oplossing. Naar boven gaat niet meer maar met een ferm dosis geluk haal ik toch heelhuids het pad. Wijselijk besluit ik geen doorsteken meer te zoeken en volg ik het pad. Hier verlies ik wel een dikke tien minuten mee maar hoor bij het half way point dat ik nog steeds in eerste positig lig. Je weet hier echt niets van posities want iedereen kan een andere weg genomen hebben. Vanaf hier ken ik de doorsteek nog wel en de afdaling verloopt verder vlot. Onderweg kom ik veel deelnemers tegen die aan hun lange lijdensweg zijn begonnen richting top en zelf bereik ik met zwaar vermoeide benen het einde. Maar wat nu volgt is misschien nog zwaarder dan de klim naar de top. Drie kilometer over een glooiend asfaltweggetje naar de finish. Men benen ontploffen echt en ik geraak amper nog vooruit. de lange zware afdaling heeft men benen echt gekraakt. Ik moet mezelf dikwijls moed inspreken maar ik haal het toch.
Euforisch bereik ik als eerste in wat misschien wel de zwaarste offroadtriatlon ter wereld is na 7u33' de finish. Direct word er sjampieter over mij gespoten en ik val volledig kapot in het slijk. I made it.
Door men verkeerde pad bij het afdalen verlies ik wel terrein op nummer twee die tot op 7 minuten van mij is geraakt. Men benen zijn kapot maar what the hell het feest kan beginnen.
Savonds heb ik echt zin in een feestje maar de organisatie had geen toestemming om bier te verkopen. Ik spreek de hoofdorganisator Frazer hierover aan en voor we het weten ziten we samen in de auto richting supermarkt. Hij koopt serieus wat bier, neemt de micro en roept dat er niets mag verkocht worden maar wel gratis weggegeven mag worden Dubbele feest dus.
Dit typeert ook echt de organisatie. Frazer zelf is een kruising tussen Wim de Doncker van sport-events en JPP van de Kraftman maar dan nog een pak geschifter :-) Maar hij slaagt er wel in om en pracht van een wedstrijd aan te bieden. Als er mensen zijn die zelf deze race een willen doen mogen altijd contact met me opnemen.
De volgende dag is minder leuk, ik kan niet meer gaan. en da bedoel ik echt NIET meer. Ik slaag er zelfs niet in om gewoon recht te blijven staan. Maar de euforie is er nog steeds en ik blij genieten van deze fantastische race.
Comments:
Geweldige sportprestatie. 2 weken geleden was hij nog aan het lachen met het feit dat hij bij de favorieten werd gerekend, en wat later staat hij daar te schitteren op het hoogste schavotje. Een echte kampioen!