11/07/2011 Grand Raid Nisramont
Maanden heb ik uitgekeken naar deze wedstrijd, een wedstrijd die ook wel beschouwd kan worden als de hoogmis voor elke geschifte offroad atleet. Een beproeving voor mens en machine die beide volledig kan kraken maar o zo mooi als alles goed gaat. Ik had er voor mezelf een hoofddoel van gemaakt net omdat het parkoer me zo goed ligt. Samen met Wim, die ook wel beschouwd kan worden als de burgemeester van Nisramont had ik een beetje geholpen om enkele afdalingen te finetunen en ze gelijk ook een beetje naar men hand te zetten. Steil, technisch en superfun maar belangrijker nog was dat alles berijdbaar was.
Zelf was ik enkele keren op voorhand daar geweest om alle afdalingen te memoriseren en de perfecte lijn te vinden om er zo snel mogelijk door te knallen. Iets wat me geen windeieren zou leggen tijdens de koers.
Ik was op donderdag samen met men persoonlijke soigneuze Andrea al richting hoog België getrokken om me perfect voor te bereiden. Nog een laatste keer enkele afdalingen doen en voor de rest rusten en spagettie vreten tot het men strot uitkomt. Van trainen moest er niet veel meer in huis komen want het was vooral zaak om zo fris mogelijk aan de start van deze helle-beproeving te staan.
Zondagmorgen half zes, de wekker rinkelt vrolijk en ik nestel me als een echte pasha aan de ontbijttafel die Andrea reeds voor me heeft klaargezet. Spagettie, hoe kan het ook anders en sandwiches. Ik probeer de volledige kom naar binnen te schrokken goed wetende dat ik de komende weken gaan pasta meer van dichtbij wil zien. Tegen zeven uur rijden we richting het zenuwcentrum waar we als varkens een nummer op de arm krijgen. Mss nog interessant voor Wim om het nog echter te maken dat we volgend jaar de nummers niet met een alcoholstift zetten maar dat we rechtsreeks gebrandmerkt worden. Zo kunnen we die voor de komende jaren ook blijven gebruiken.
Tegen acht uur verkassen we richting het lager gelegen stuwmeer van Nisramont. We gaan vandaag dus meer positieve dan negatieve hoogtemeters maken 2390 positieve en 2055 negatieve om precies te zijn. Waarvoor wederom dank heer Wim. Half negen stipt na een korte dubbeltalige briefing kunnen we er eindelijk aan beginnen. Ik start goed mee en zwem zij aan zij met Louis tot aan de eerste boei. Daarna kan ik nog wat versnellen en er een klein beetje van wegzwemmen. Voor me zie ik enkel Nick Baelus en Mario Appermans zij het op kortere afstand dan dat ik gewoon ben. Dankuwel Stijn voor de geweldige zwemtrainingen. Op 38" van Nick en 27" van maro start ik aan het allereerste loopgedeelte van de dag. En wederom net zoals verleden week ben ik geen flikker waard. Ik kan precies niet meer lopen. Op de steile stukken moet ik geregeld wandelen en de benen branden als een hellevuur. Precies dat men lichaam echt recuperatie nodig heeft na het zwemmen. Das toch iets wat ik ga meenemen voor de toekomst om aan te werken. Met zen drieën lopen we samen. Mario, Louis en ik. Na een tweetal loodzware kilometers staan we voor de eerste uitdaging, een jump van een hoge rots recht de barrage in. Ditmaal moeten we met onze loopschoenen aan naar de overkant zwemmen om daar onze weg verder te zetten. Met zen drieën springen we gelijk en als opgejaagde zeehonden proberen we al spartelend de overkant te bereiken. Dit is moeilijker dan gedacht want telkens je met je voeten iets probeert te doen zinken die als bakstenen weg. Het voelt een beetje aan als zwemmen met een rekker rond de benen. Aan de overkant ploeteren we nog even door de smurrie en gaan we weer op pad. Ditmaal met zware natte schoenen. Louis loop van ons weg maar aan de gekende zig zag schuif ik recht naar beneden terwijl hij rond loopt. Zo komen we weer gelijk maar wederom slaagd hij erin iets van me weg te lopen en met een tiental seconden achterstand kom ik in de wissel. Mijn wissel is blijkbaar sneller want we gaan samen op oorlogspad om de twee minuten achterstand die we op Nick hebben goed te maken. Louis legt er op het eerste stukje asfalt direct de pees goed op en probeert van me weg te rijden. Als eerste duikt hij zo de afdaling in maar hier zie ik hem echt sukkelen en moet ik serieus inhouden. Net voor de tweede afdaling schuif ik hem voorbij en neem ik direct een mooie voorsprong. Maar op het tweede stuk asfalt krijgt hij het gat weer dichtgereden en mee hij bij mijn komt plaatst hij direct een splijtende demmarage. Ik moet alle zeilen bijzetten om in zen wiel te geraken maar het lukt me. Hij heeft aangevallen dus mag hij ook het kopwerk doen. Op een vijftigtal meter voor de tweede technische passage demmareer ik want ik moet en zal als eerste aan de stukken die ik zo goed ken starten. Wederom loop ik door men parkoerkennis een heel stuk uit en ditmaal krijgt hij het gat niet meer dicht en kan ik alleen aan men achtervolging op Nick beginnen. Een klein stukje verder krijg ik hem reeds in het visier en één technische passage later zit ik al in zen wiel. Het is direct erop en erover want ik wil absoluut op kop rijden om men parkoerkennis perfect te kunnen benutten. In de technische stukken neem ik steeds een kleine voorsprong die nick op de klimmen telkens weer dichtrijd. Net voor de aan de meest technische en langste passage van de dag komen moet ik gewoon op kop zitten. Ik plaats een versnelling en kan mooi als eerste aan dit prachtige stuk beginnen. Hier heb ik hard op geoefend en ik neem deze passage echt perfect. Met een mooie voorsprong van bijna een minuut begin ik aan de volgende lange slopende klim. Nick is blijkbaar heel sterk vandaag want eens boven zit hij nog amper een 100 meter achter. Maar nu komt er weer een mooie afdaling aan. Ook deze heb ik perfect bestudeerd en weet hoe snel ik welke bochten kan nemen en waar ik klein moet schakelen om geen voet aan grond te hoeven zetten. Wederom loopt men voorsprong uit tot ik aan de allerlaatste lange slopende klim van 2 km kan beginnen. Ik heb een mooie voorsprong maar Nick is echt sterk en geraakt nog tot op tien seconden van mij in de wissel.
Ik begin als eerste te lopen maar het duurt niet lang eer hij bij mij komt. We lopen bijna heel het parkoer zij aan zij maar in het klimmen moet ik men meerdere in Nick erkennen. Hij loopt gewoon sneller bergop en loopt zelfs nog een minuut uit. Moe maar zeer voldaan finishen we een pak sneller dan verwacht. 2u47' afzien en genieten. Louis word zeer knap derde op een klein kwartier. Ook een mooie eervolle vermelding voor makker Jef dens die erin geslaagd is om zijn fietsschoenen vergeten klaar te zetten. Hij heeft heel het fietsparkoer op klikpedalen met loopschoenen gereden. Goe zot als je het mij vraagt :-)
Nu enkele dagen de riem eraf en dan starten de voorbereidingen voor Schotland, met als tussenstop een weekje genieten van het hooggebergte tijdens de transmaurienne.
Comments:
Dikke proficiat met je puike prestatie, ga zo door...
Hild