04/07/2011 Offroadtriatlon Calais
Op zaterdag vertrok ik na de zwemtraining samen met het vrouwke richting Sangatte, een klein pittoresk zeedorpje naast Calais, een rit van dik 250 kilometer. We vertrokken hier met een dik wolkenpak maar naargelang we dichter bij onze eindbestemming kwamen werd het beter en beter tot we onder een helblauwe hemel op het strand arriveerde.
Op zaterdag stond er toch geen training meer op het programma dus konden we gaan genieten van wat rondkuieren over het strand en genieten van de prachtige streek. We reden eens naar Calais dat veel weg heeft van een party-eiland waar menig rondborstig zowel mannelijk als vrouwelijk Engels tuig naartoe komt om te feesten. Dat hebben ze natuurlijk wel goed gezien want dan hoeven ze niet meer met de auto te rijden maar kunnen ze de ferry naar huis nemen.
Savonds doken we een plaatselijk restaurantje in waar we natuurlijk een flinke portie verse mosselen wilden verorberen. Twee maal mosselen provençal. Ik verheug me op een enorme bak want heb honger als een drachtig paard. Eindelijk komt de zuurste ober die ik ooit gezien heb met twee dampende bakken mosselen. Ik open men deksel en val bijna in de kastrol bij het zoeken naar de mosselen. Man man wat een afzetters zijn me dat daar, ik wist wel dat de mosselen dit jaar nog wat kleiner zijn maar dat ze zo klein zijn. Na een half uur peuzelen slaag ik er toch in om ze bijna allemaal van hun frakske te ontdoen en nog voor we goed en wel gedaan hebben schuif dezelfde zure garçon ons de rekening al voor. amai hier is het echt eten en buiten.
Na het eten kruipen we gezellig in de bak van men bolide tot we smorgens al voor dag en dauw gewekt worden door snoeiharde muziek. De organisatie is reeds bezig met alles op te stellen want voor de middag gaat hier nog een cyclosportive door, een wielerkoers over 110 of 140 km door blijkbaar een zeer prachtige streek. Ik sta ook maar op en duik al even snel men grote wielen op zodat ik het parkoer al eens kan gaan verkennen. Net op tijd blijkbaar want de parkoerbouwer gaat zelf de toer ook nog eens rijden en hier en daar nog wat pijlen bijplaatsen. Samen rijden we het parkoer en dit is werkelijk adembenemend. Een klein stukje vlak waarna het enkel klimmen en dalen is. Het is vooral glooiend maar hier en daar zit er toch wel eens ne pittige klim in. Ik probeer ze goed te memoriseren want vooral de steile stukken liggen me heel goed. De allereerste single track downhillpassage is er eentje om in te kaderen. Een mega smal paadje met serieus leuke passage en met zicht over de zee en de white cliffs van Dover. Prachtig om zien en levensgevaarlijk tegelijkertijd. Doordat het zo'n mooi vergezicht is ben ik meer naar de zee aant zien dan naar het paddeke maar tegen meer dan 40 per uur op zo'n smal weggeske kan je maar beter gefocust blijven op waarvoor je nu eigenlijk hier bent. Tegen het einde aan krijgen we nog een hele lange zware klim waar je bovenaan op een schitterend uitzicht getrakteerd word. Ik neem even halt en zie iets lager een bangelijk mtb parkoerke liggen. Ik duik als een wilde naar beneden en scheur vol over de jumps en door de aangelegde kombochten. Spijtig dat ze dit niet in het parkoer gestoken hebben. Nu terug het parkoer op want we zijn hier om te verkennen, ik mis slechts een klein stukje parkoer doordat ik dit mooie pumptrackske effe heb bijgepakt. Niet zo'n slimme keuze zal later blijken want hier zat net een heel technisch stuk in. Na de verkenning pootjes omhoog en rusten.
Rond twee uur zou er gestart worden maar ik had al snel int snuitje dat ze dit uur nooit zouden halen. Om twintig voor twee arriveerde er nog menig deelnemer met de wagen. Die moesten dus nog inschrijven en als het even kon nog wat opwarmen ook. Ik zwem maar wat los en check alles in de wisselzone nog eens alvorens we een twintig minuten durende speech krijgen met alle regeltjes en tips. Ik versta er wel wat van maar zeker niet alles. Het rare aan deze wedstrijd is dat er tegelijk met de triatlon een duatlon start. Zij lopen een toer rond de vijver waarin wij zwemmen en werken dan hetzelfde parkoer als ons af.
We leggen ons met zen allen in het water naast een ponton. Ik zie dat de deelnemer naast mij zen voet tegen een steunpilaar van het ponton zet om zich zo af te duwen. Slim gezien en ook goed voor mij want zo is die direct weg en heb ik ook vrij spel. Ik start mooi mee maar moet wel diep gaan om het tempo te kunnen houden. Men lijn zit niet echt kaarsrecht maar tis toch niet de zigzagger van weleer die hier zwemt. Een dolfijn zal ik nooit niet worden maar men harde zwemlabeur begint toch een beetje zen vruchten af te werpen en rond de zevende kom ik uit het water. Met moeite geraak ik aan de wissel, damn ik ben echt wel diep moeten gaan. Men wissel vind ik zelf niet echt snel maar niet veel later kruip ik op men grote wielen om op oorlogspad te trekken. In het begin zijn het maar losse flodders dat ik afschiet want ik heb moeite om in men ritme te geraken. Ik rij zo hard ik kan en raap deelnemer na deelnemer op. Voor me zitten al een aantal duatleten die sneller rond waren dan dat wij gezwommen hadden. Zo heb je natuurlijk geen overzicht over wie waar hangt. Uit de achtergrond komt er één deelnemer terug die zich lekker in men wiel nestelt. Ik geef teken om over te nemen en hij doet een korte beurt waarna ik weer het voortouw neemt. Ik vraag terug om te wissleen maar krijg geen reactie, zelf kop sleuren dan maar tot ik een voorliggend groepje van een drietal man bijhaal. Die nestelen zich ook proper in men wiel en hoeveel teken ik ook doe om rond te draaien buiten wat gekreun en gehijg krijg ik geen reactie. Mottig word ik hiervan en ik plaats een demmarage. De heren achter mij beginnen plots te roepen dat ze het gat moeten dicht rijden en wonderwel slagen ze er nog in ook. Geen probleem stilaan zullen ze wel kraken. Ik weet dat er een pittig stukje bergop aankomt gevolgd door een technische afdaling. Ik demmareer nogmaals en minder dan een klein beetje zodat ze aan de voet van de klim terug de aansluiting vinden. Tis nu of nooit en ik rij vol naar boven en sla meteen een gat waar ze geen antwoord meer op hebben. Vanaf nu is het zaak om zoveel mogelijk voorsprong te maken want ik ken deze heren hun loopcapaciteiten niet.
Ik heb heel de tijd gedacht dat er nog twee heren voor mij reden maar kreeg ze niet te stekken, tot ik na een tijd op een verlaten bergweggetje omhoog moest rijden en er een monovolume in de kant geparkeerd stond. Die hadden blijkbaar niet verwacht dat er nog levende zielen deze weg nemen want de vrouw lag op de motorkap in vol ornaat terwijl de man zijn paarse krijger vanalle rare kunstjes liet opvoeren. Ik schiet in de lach en besef direct dat het nu wel zeker is dat ik op de eerste plaats lig. Je had hun gezichten moeten zien, fantastisch en ze gaan nog raar opkijken als er enkele tellen later een honderdtal mountainbikers hun liefdespad zou kruisen.
Ik rij verder en eens ik op het hoogste punt van het traject kom kan ik aan de leukste afdaling van de dag beginnen tot ik plots verrast word door een serieuze drop gevolgd door een grellige stenen passage. Dit stukje heb ik duidelijk gemist tijdens de verkenning. Vol risico scheur ik naar beneden hopende dat ik geen scheur in men banden oploop. Het gaat maar net goed maar als dit voor mij al moeilijk is gaan de heren achter mij het ook ferm lastig krijgen.
Met een tweetal minuten voor kom ik als eerste in de wisselzone. Snel men loopschoenen aan en richting nen enorme duin die ik over moet alvorens ik het strand bereik. Ik kleffer over die duin en heb zin om recht de zee in te lopen zo warm is het. Maar nu komt het grootste dilemma van de dag moet ik nu naar links of naar rechts. Er staat nergens een pijl en er is ook niemand van de organisatie die ons de juiste kant opstuurt. Eén vrouw verteld me dat ze denkt dat het naar links is. Fuck... op goed geluk dan maar. Ik loop op halve kracht want ben er eigenlijk van overtuigd dat het de verkeerde kant is. Ik blijf maar lopen en zak steeds dieper weg in het zand. Man wat loopt dit zwaar. Na een tijd begin ik de moed op te geven maar dan zie ik in de verte een vlag staan die verdacht veel lijkt op die van de organisatie en ik krijg terug een beetje hoop. Het tempo gaat plots terug de hoogte in en jawel daar staat de organisator die me vriendelijk begroet. Hier moet er gewoon gekeerd worden en trug richting finisch. Ik zie dat ik een 400 meter voorhang op twee en drie maar 400 meter in dit mulle zand is een wereld van verschil. Ik besluit met het oog op volgende week het tempo toch nog eens goed de hoogte in te jagen en loop nog verder uit. Net voor ik het strand af ga moet ik nog één keer over deze gigantisch duin die langs deze zijde meer dan dubbel zo zwaar is. Je zakt bijna 20 cm weg het mulle zand in en hoe harder je wil lopen hoe dieper je wegzakt. Ik besluit maar om naar boven te wandelen en mezelf aan de omheining naar boven te trekken. wat voor mij zwaar is, is voor de rest ook zwaar. Nog de laatste meters en ik win de allereerste editie van Offroadtriatlon Calais. Uitgeput, verbrand en dorst als een drachtige merrie maar we hebben het gehaald.
savonds nog een typische franse ceremonie protecolaire waarbij elke zichzelf respecterende dorpsbewoner wel even het woord wil en na deze lange litanie krijgen we eindelijk het geimproviseerde podium. Dan snel naar huis want het is nog een lange warme rit terug.