27/06/2011 Raid des hautes fagnes
Zoals Lily de moeder der mountainbikeverslaggeving is, zo is de Raid des Hautes Fagnes de moeder aller belgische marathons.
Loodzwaar, beetje technisch en lekker steile afdalingen. Voor mij telkens weer een hoogdag aangezien dit parkoer me wel goed ligt. Vooral de steile stukken bergop dan. Dit jaar ligt het enigsinds anders aangezien ik een mindere basis heb dan andere jaren, maar dit maakt het natuurlijk weer spannender of we heelhuids de finish gaan halen of dat we onderweg ergens totaal instorten want geloof me als je hier instort word het gegarandeerd een enorme lijdensweg om alsnog de meet te bereiken.
Dit jaar heb ik geluk want ik mag van de organisatie in de top box gaan staan, zo hoef je niet te wringen en kan je relax helemaal vooraan gaan staan. De start gaat dit jaar in omgekeerde richting maar de startklim blijft hetzelfde en zorgt zoals steeds voor een allereerste schifting. Damn dat ding is steil en lang. Ik speel nog een beetje op safe want ben nog steeds niet zeker van mezelf en het word nog een lange dag maar ik voel wel dat de beentjes goed zitten. Eens boven zit ik ongeveer rond de 30ste positie. Geen probleem het ergste moet nog komen.
Vanaf de derde klim ligt het pak al serieus uit elkaar en ik begin heel soepel maar gestaag op te schuiven. Op de steile stukken maak ik steeds plaats goed en bergaf moet ik iets op reserve rijden aangezien ik met men semi slick achteraan toch net iets tekort kom en geraak maar net gestopt als het moet. Een paar keer was het echt kantje boordje maar we zijn er heelhuids doorgeraakt.
De eerste bevoorrading aan ferme libert laat ik voor wat ze is en ik probeer nog wat plaatsen goed te maken. Ik heb zelf een grote en kleine drinkbus voorzien en genoeg gellekes voor vier uur koers dus ik kom nog wel effe toe. Aan de andere bevoorradingen vul ik telkens men grote bus terug volledig met grenadine, blijkbaar had ik telkens de verkeerde ton gekozen om men bus aan te vullen want er was ook sportdrank. Niet erg, dan drinken we wel wat meer en voor voeding zorg ik wel zelf door voldoende gellekes naar binnen te rammen.
Doordat ze last minute te horen hadden gekregen dat we dit jaar niet over het stuwmeer mochte rijden had de organisatie een heel mooie technische klim in de plaats erin gestoken. Mooi om na een aantal jaren nog eens een nieuw leuk stuk voor de banden te krijgen. Lekker steil perfect voor mij dus en wederom schuif ik goed op zodat ik aan het tweede controlepunt reeds in 15de positie lig.
Maar traditiegetrouw word deze race naar het einde toe het zwaarst waardoor ik steeds een heel klein beetje (echt wel weinig zalle) reserve inbouw zodat ik die laatste twee dooddoeners nog goed opgeraak. En dit lukt zeer goed, net voor het begin van de twee laatste klimmen zitten we met ne man of vier samen maar voor ik in de helft ben zit ik reeds alleen met meer den 100 meter voor. Ik trek nog is goed door en diep de kloof nog verder uit. De afdalingen die we nu krijgen zijn zo mooi waardoor ik zelfs niet meer besef dat er gekoerst moet worden en met een smile tot achter de oren knal ik genietend naar beneden. Op de slotklim nog even de gas vol open en zo kom ik 12de scratch en zesde elite zeer tevreden over de meet.
Zelf had ik het gevoel dat ik twee jaar terug veel sterker reed dan dit jaar maar de cijfers liegen er niet om ik doe bijna 25 minuten van men tijd en voel dat er kwa kracht nog enorm veel progressie inzit. Maar momenteel voel ik me op de drie vlakken (swim-bike-run) klaar voor volgende weken in Calais en Nisramont.