09/08/2011 Transmaurienne
WOW wat een parkoers. Dat is wel het minste wat je hierover kan zeggen.
Wat is die transmaurienne nu juist. Het is een vijfdaagse mtb wedstrijd in de Franse alpen.
Dag 1: Proloog van 3km door het stadscentrum van St-Jean de maurienne D+ 50m / D- 50m
Spektakel verzekerd, draaien en keren langs overvolle terrasjes. Als een gek van trappen duiken en echt is ferm int rood gaan.
Dag 2: Albiez le Jeune - Albiez Montrond 33km D+ 1800m / D-1750m
Een opwarmetappe, niet supertechnisch of heel zwaar. Het mooie aan deze wedstrijd is dat de aankomst altijd hoger ligt dan de start dus kan je de wagen aan de finish zetten en bergaf richting de start bollen. Het is een relatief snelle etappe maar voor mij ligt hier de focus op training dus ik probeer me niet te laten vangen. Op men eigen tempo en drie platte banden later bereik ik voldaan de eindmeet.
Dag 3: St Colomban des Villards 37 km D+ 2200m / D-2200m
Lange zware stukken bergop met pittige draagpassages. Een afdaling waar we al tailwhippend door de bocht moeten gaan om ze te kunnen nemen. Genieten maar altijd op souplesse want het beste moet morge nog komen.
Dag 4: de marathonetappe Le Corbier - La Toussuire 55km D+ 3600m / D- 3500m
Dit slaagt werkelijk alles, een startklim van een uur (8km) gevolgd door de afdaling der afdalingen. Van het googste punt van de croix de fer naar beneden over een paadje waarvan je het niet mogelijk acht dat je hier kan mountainbiken. De onderarmen krijgen het zwaar te verduren maar dit is zo geweldig om te doen. Pure kamikaze, pure fun. Ik ga zelfs zo stevig door dat bij een drop ik te diep duik en men voorband een beetje van de velg schiet waardoor een een serieuze scheet lucht uit men band zoeft. Bommeke erop en verder. De klimstukken zijn zo steil en zwaar maar dit is mijn terrein. Terwijl iedereen te voet staat lukt het mij om te rijden. Bij vele valt de mond open van verbazing en ik krijg van een medebiker het mooiste compliment voor een klimmer dat er is "is there anything you can't drive up on a bike". In het tweede deel van de wedstrijd krijgen we de natte droom van elke biker. Een singletrack die 1000meter lager pas eindigd. Scheuren scheuren en nog eens scheuren. Fuck man kon ik die maar elke dag doen om te gaan werken. Na dit fantastische pad was het de ommekeer. Van het laagste punt van de vallei terug naar het hoogste en niet gezapig maar volle bak recht omhoog.
5 uur puur mtb van de hoogste plank
Dag 5: rainy day
Het heeft heel de nacht gereden en deze etappe speelt zich op grote hoogte af. Het parkoer is zowel bergop als bergaf ongeloofelijk steil waardoor het meer een wandeletappe zou worden. Ik besluit niet meer te starten en keer terug naar belgïe. Ik ben hier enkel als training en heb geen klassement te verdedigen dus geen probleem en we hebben de dagen voor de wedstrijd al prachtige extra ritten gedaan dus ik kom zeker aan men training.
Besluit: een prachtige streek om te biken maar je moet wel over een goed stel klimmerbenen beschikken en niet vies zijn van technische steile downhillpassages. Ik kom zeker nog eens terug
Fotos volgen hopelijk snel