12/08/2011 De laatste loodjes .........
Binnen exact een maand is het zover en zal ik proberen de Grillen van Ben Nevis te overleven. Dat het een strijd met de elementen (water, zwaartekracht, lichamelijke beperkingen, vermoeidheid, koude hoogtemeters en wat staat me nog allemaal te wachten) zal worden staat al vast maar we hebben er alles aan gedaan om het zo goed mogelijk te laten verlopen. De Transmaurienne die ik verleden week reed pastte volledig in men voorbereiding op voorwaarde dat dit als training werd bezien en ik men hartslagen perfect onder controle kon houden tijdens de wedstrijd zelf. Dit is me goed gelukt met als resultaat dat ik amper hoef te recupereren en dit echt als training kan zien. Zou ik hier te hard hebben geknald dan moest ik nu recupereren om daarna weer op te bouwen. En laat de resterende tijd daar nu veel te beperkt voor zijn. Zelfs men mindere recuperatievermogen dat ik dit jaar moest meesleuren door men blessure deze winter is zelf voor een stukje verdwenen. Hopelijk blijft deze positieve tendens zich verderzetten tijdens deze laatste maand.
Wat me nu nog rest zijn drie zeer zware trainingsweken waarbij er telkens tijdens het weekend een ardennen mtb marathon en een trailrun op het programma staat. Hopelijk verteer ik deze zware trainingen goed en kan ik vanaf 1 september beginnen taperen. Het programma ziet er als volgt uit.
14 augustus Gomzé mtb marathon 80 km
15 augustus Aischdall trailrun 21 km
20 augustus geants des ardennes (koersvlo) 140 km
21 augustus Trail des fantômes 25 km
27 augustus La Redoutable trailrun 20 km
28 augustus Houffamarathon 118 m
10 sept Big Ben Nevis triatlon
Straks ga ik nog langs bij BIKE-INN voor een setje Compressport Quads. Ik ben er zeker van dat dit me gaat helpen tijdens, maar vooral na het trailrunnen. Bij zware trailruns loop je namelijk zowiezo spierschade op door het bergaf lopen, volgens mij gaan deze quadstukken me daar beter tegen beschermen. Ook heb ik de masseur al geboekt elke week de dag na een zware trailrun om het herstel optimaal te bevorderen. Je ziet de focus staat voor 100% op Schotland.
En hoe zit het met de focus voor volgend jaar ............ Men brein is aan het broeden op enkele interessante uitdagingen. Zowiezo staan er in het voor- en najaar de klassieke winterduatlons op het programma. Gewoon omdat ik die supergraag en ik dan eens in de buurt kan koersen. Maar wat daartussen valt is nog een dilemma. Ga ik voor die dure XTERRA's gaan waarvan je er slecht enkele kunt meedoen puur omdat dit zo duur is (reis, verblijf, inschrijving, eten komt al snel op 500 euro per race). Of stop ik met zwemmen en gebruik ik die tijd om me meer te focussen op het mtb gebeuren.
Dit lijkt misschien een drastische gedachtegang maar er zit wel iets achter. Zaak is dat ik een mindere zwemmer ben, ik heb de afgelopen jaren kei hard gewerkt om men zwemmen te verbeteren. Iets wat me ook wel gelukt is maar ik vind dat dit harde labeur niet in vergelijking staat met hoe dikwijls ik dit kan gebruiken. Als je wegtriatlons doet kan je wekelijks twee keer in aktie komen maar als je voor de offroad variant kiest is dit aanbod véél beperkter. Als ik de rekening eens opmaak van hoeveel keer per jaar ik men zwemmen mag bovenhalen dan levert dit wel verassende resultaten op. Vorig jaar heb ik heel intensief aan offroadtriatlons gedaan (zowel binnen- als buitenlandse), en in totaal met belgische wedstrijden bij heb ik slechts 9 keer men zwemmen moeten bovenhalen. Vanaf vorige winter tot nu slechts 4 keer. Is het dan niet terecht dat ik een beetje twijfel over het nut hiervan. Je zou kunnen zeggen ga dan wegtriatlons doen maar daar kan ik kort over zijn. Dat boeit me gewoon niet. Wilt dit dan zeggen dat ik het zwemmen volledig achterwege zou laten, nee absoluut niet want ik doe dit wel graag maar dan zou het gewoon in mindere mate zijn. En zou ik dan ook niet meer gaan triatlonnen, tuurlijk wel maar dan kies ik waarschijnlijk voor één groter doel zoals ben nevis of de inferno triatlon en zal ik wel wa harder fietsen om men mindere zwem te compenseren :-)
Maar als ik me meer op het mountainbiken ga richten dan zal het vooral het marathongebeuren zijn en dan schrijf ik me direct in voor de ironbike. Waarschijnlijk de zwaarste meerdaagse etappewedstrijd ter wereld. Hierbij verbleekt de transalp werkelijk in het niets. Voor mij dus een meer dan interessante uitdaging.
De mayonaise in mijne kop is dus duidelijk al hard aant werken, is er al iets beslist. Nope het kan dus nog alle richtingen uit maar momenteel staat eerst de focus nog op Ben Nevis en daarna zien we wel verder. Ik beslis hier natuurlijk niet alleen over want er is ook nog het vrouwke die er zich ook voor 100% moet achterzetten. Zonder sterke vrouw geen sterke atleet. En ook Dirk van BIKE-INN moet zen zegen geven want het vertrouwen dat die in mij steekt is werkelijk geweldig.
Word ongetwijfeld vervolgd.