22/08/2011 Weekendje dardennen
Allé we zijn weer op pad geweest voor twee dagen dolle pret. Samen met Rudi vertrokken we zaterdag na onze ochtendlijke zwemtraining richting houffalise voor een mooi fietstochtje. Normaal gezien was het plan om de Géants des ardennes te rijden maar dat zou veel te druk zijn en aangezien Rudi de ardennen volledig uit zen duimpke kent zou hij wel een mooi tochtje uitstippelen. Het zonnetje was alvast van de partij en het tochtje voerde ons langs de vroegere route van Luik Bastenaken Luik. Na vier uur fietsen geraak ik stilaan zonder drinken en begint men maag wat te knorren, damn er komt precies een hongerklopke aan. Pataaat daar komt ie, ik krijg een ferm inzinking en met men laatste krachten bereik ik na een half uur afzien Hamoir waar we de winkel volledig leegkopen. Cola, aquarius een broodje bananen bounty's alles passeert de revue. Efkes rusten en we kunnen weer verder. Het beste is er nu eigenlijk wel wat af maar ik bereik na 6u35 eindelijk toch de auto. Moe maar voldaan na 170 mooie ardennenkilometers.
Snel de auto in en richting het meer van Nisramont waar we als twee volleerde zeehonden een plonske nemen. Zalig na zo'n warm dagje. Na dit verkwikkend zwemmeke haal ik snel men easywasher boven en bouwen we op de parking onze eigen badkamer. Superhandig, ikhou den douchekop vast en de rudi staat in zen blote fluit zich volledig te schrobben. De mensen die passeren kijken wel wat raar op maar denken waarschijnlijk toch dat we hollanders zijn dus das geen probleem. Achteraf ist het mijnen toer om van onze zalige badkamer gerbuik te maken. Zalig.
We rijden verder richting Wim de Doncker maar hier is niemand meer thuis. We gooien nog wat spullen uit de wagen die hij morge nodig heeft voor zijn trail des fantomes en Rudi zijn getrainde arendsoog valt onmiddelijk op een lege bak chouffe waar er nog net één flesje in verscholen zit. Zijn oogskes beginnen direct te flikkeren en als hij hem eruitneemt blijkt die nog verschrikkelijk koud te zijn. Ons geluk kan niet op en luttele tellen later heb ik een beker La Chouffe in men handen. Tweede keer zalig.
Het begint nu al wel wat leter te worden en we besluiten richting La Roche te rijden om ons tegoed te doen aan een overheerlijke pizza. Het is superduk maar we vinden nog ergens een plaatske op het eerste verdiep van een pizzeria. Rudi die zichzelf profileerd als echte wijnkenner kiest zorgvuldig een fleske rode bloedcellen en als de jonkvrouw deze eindelijk brengt willen we er als uitgedroogde hyenas direct invliegen. Miljaar das vergif, das gene wijn das wijnazijn. We vragen nog een glas ijsblokjes om het eventueel wat lekkerder te maken maar tevergeefs. Azijn blijft azijn. Maar het zou Rudi niet zijn als hij uit zen hoge hoed plots de oplossing tovert. Als een dief in de nacht loopt hij snel terug naar de auto en even later kunt hij glunderend de pizzeria terug binnen met onder zen trui een echte fles wijn verstopt. Dit fleske uit zen eigen thuiscollectie is werkelijk een pareltje en word samen met onze overheerlijke pizza duchtig jaak gemaakt. Beide een beetje in de wind gaan we nog een terrasje doen waar we getrakteerd worden op een schitterend vuurwerk aangezien het einde van het zomerseizoen gevierd word.
Slapen doen we in een vijfsterrenverblijf, meerbepaald in de koffer van de camionet. We staan in een rustig straatje geparkeerd en kunnen zo ongestoord met de deur open slapen. Enge nadeel is dat de verlichting steedsblijft branden als de koffer openstaat. Ik word stilaan wild van dit euvel en niet veel later heb ik de volledige verlichtingsset uit het plafond getrokken om het daarna met ippon te verslaan. Lichtjes - Dams 0 - 1.
De ochtend is grijs, heel grijs en het begint te regenen. Doeme toch daar had ik niet op gerekend. Ik heb ook helemaal geen warme kleren bij aangezien armand pien 30° had voorspeld. Maar ja niets aan te doen we zullen het ermee moeten doen. We genieten nog van een ontbjtje en maken ons dan klaar voor de start van de trail des fantômes. Wij zullen de kidstour van 25km lopen. de heren die voor de echte afstand gaan zijn al enkele uren vroeger vertrokken.
Voor mij is het training dus ik hoef me niet te haasten, doel is vooral om men materiaal te testen dat ik zal gebruiken tijdens de Ben Nevis triatlon. Hoeveel en wat steek ik in men camelbak, waar steek ik men energiegels zodat ik niet steeds men camelbak moet uitdoen. Geven men compressiesokken het gewenste effect. Allemaal vragen waar ik hier een antwoord op wil te vinden.
Bij de start knallen er direct een aantal volle bak weg en met frisse benen start ik net iets rustiger. Gelukkig voel ik niets meer van ons ritje gisteren en zelfs de fles rode bloedcellen is goed verteerd. Rudi ziet het ook als een tarining en we lopen heel de tijd samen, af en toe moet hij wel is wachten want hij is echt wel een heel pak sneller. De ondergrond is nat en op vele plaatsen lopen we over rotsplaten die spekglad zijn. Supervoorzichtig probeer ik me te concentreren om me zeker niet te blesseren. Maar na acht kilometers heb ik toch prijs en sla ik men voet om, shit dat kan ik nu echt wel missen. Het begint direct pijn te doen en blijft pijn doen voor de volgende 17 km. Proberen niet aan te denken en rustig verder te lopen. Ik laat bewust het tempo wat zakken want wil men deelname aan ben nevis niet n het gedrang brengen.
Onderweg worden we nog getrakteerd op een rivercrossing door de ourthe en aan de downhill van Maboge moeten we plots een klim op van rond de 50%. Amai das steil en van lopen is er bij niemand geen sprake. Het is eerder rotsklimmen wat we hier doen maar dat is net waar we het voor doen.
Onderweg komt ons nog een zonderling figuur voorbijgelopen die dit hele traject op zen blote voeten loopt. Een jonge gast van rond de 25 jaar die reeds twee jaar aan blootvoets trailrunning doet en neem van mij aan dat die zeker geen gladde zachte ondergrond is. We lopen geregeld over zeer scherpe leistenen maar dit deert hem precies niet en bergaf is hij zelf helemaal niet bij te houden. werkelijk indrukwekkend.
Na 2u35 kom ik samen met Rudi nog vrij fris over de meet. Opdracht volbracht en weer een stap dichter naar Schotland. Nog snel een verkikkende plons in het water waar Rudi wel op een zeer vreemde manier aan watergewenning doet. Zou het komen door die honderden mensen die net voor ons op het terras zitten te genieten van hun zondagse drankje of wil hij gewoon "one minute of fame". Hoe hij het doet weet ik niet maar plots vliegt hij door de lucht en land vol op zen krent woehahahahaaaaaaaaaaaaa. das ne kerel zalle
En zo word dit leuke weekend afgesloten en is het zaak om zo snel mogelijk te recupereren want er volgt nog één zware trainingsweek waarna het taperen kan beginnen. Volgend weekend loop ik zaterdagavond nog een tarilrun van 25 km op de flanken van La redoute en neem van mijn maar aan dat die al lopende even zwaar is dan op de fiets. Van daaruit rijd ik verder naar Houffalise waar ik op zondag de houffamarathon zal rijden. Van een mooie afsluiter gesproken.
